می نویسم تا فراموش کنم...

باز هم مرثیه ای برای خودم...

محمد — Fri, 11 May 2012 12:43:01 GMT

"ممکن است از افسردگی باشد". این را خانوم دکتر بعد از معاینه من و دیدن جواب آزمایش ها می گوید. مطمئن نیست. می گوید سیگار میکشی؟ می گویم بله. می گوید قبلا سابقه افسردگی داشتی؟ می گویم نه. اما می دانم که شاد نیستم. حتی اگر علم طب مرا افسرده نخواند. درمان را با داروهای معده شروع می کند اما ته دلم می دانم دل اگر غم داشته باشد درد جولان می دهد در جسم. می خواستم بگویم ایکاش علم پزشکی جای این دل صابمرده را پیدا می کرد و غمش را بیرون می کشید. اما نگفتم...

هیچ چیز بدتر از این نیست که دلت گرفته باشد اما ندانی چرا... مگر می شود درمانش کرد؟...

*********************************************

پ.ن : مرا ببخشید اگر فقط مرثیه می خوانم. دست خودم نیست.

پ.ن : چرا اینقدر زندگی دوست داشتنی ست حتی وقتی که هیچ دلیلی برای شادی نداری؟... بهتر بگویم انگار تنها شادی ات همان نفس کشیدن است...

هرچه با من اینجاست رنگ و رخ باخته است...

محمد — Thu, 05 Apr 2012 13:56:07 GMT

جوان تر که بودم پر بودم از امید و هزار آرزو. جوانی ام تمام نشده اما آرزوها دیگر پیدایشان نمی شود. فقط نوستالژی ها مانده اند. قد علم می کنند و می ماند آه و حسرت. از آن آه هایی که من عاشقشان هستم. اصلا زندگی من با خاطراتم می گذرد. هر چه قدیمی تر و ساده تر باشد برایم دلنشین تر است. یاد گرفته ام آینده خود خواهد آمد. من انتخابم را کرده ام. مسیرم را می روم. هرچه بادا باد. لذت زندگی من یاد گذشته هاست. نه، فکر نکنید گذشته ام خیلی پر ماجرا بوده. چیز خاصی نیست خاطراتم. همه خاکی اند. همه گرد و غبار دارند. مثلا چراغ سه فتیله ای آبی رنگ قدیم مان را که ببینم عقل از سرم می پرد. کیف می کنم با خاطراتش. با بوی دود جادویی اش. آینده را می خواهم چکار. تمام جوانی ام برای آینده نقشه کشیدم بس است. به خیلی هاشان رسیدم. به خیلی هاشان خوشحالم که نرسیدم. تعدای شان صرفا خیال بود. تعدادی شان هم آنقدر دم دستی که فکر می کنم چرا اصلا به آنها اسم آرزو دادم. اصلا چرا اینها را می گویم؟ می خواهم یادم باشد که چقدر زندگی ام فرق کرده است. من همانم که هر شب با نقشه فرداها می خوابیدم و الآن با یاد گذشته ها. این تغییر را دوست دارم. البته نمی گویم بی آرزو مانده ام. آرزوهایم دیگر مثل قبل نیست. آنها هم گرد و خاک دارند. دنبال آرام شدنم. فصل موج هایم دیگر تمام شده. اما یک چیز مرا نگران می کند. زود نیست برای تمام شدن فصل موج ها و آرزوهایم؟...

*************************************************

پ.ن. : عنوان مطلب برگرفته از شعر "ارغوان" هوشنگ ابتهاج

به احترام مریم فیروز دوباره شروع می کنم...

محمد — Thu, 15 Mar 2012 15:54:32 GMT

امروز از بی بی سی فارسی مستندی را دیدم درباره مریم فیروز. از چهره های مهم حزب توده. موهای سفید و گونه های استخوانی اش احترام را برمی انگیخت. صدایش در عین لرزش حاصل از پیری محکم و استوار بود. چشمهایش آنقدر نافذ بود و حرفهایش آنقدر تاثیرگذار که نمی دانم کی تیتراژ پایانی شروع شد. در دوران جوانی و در درس انقلاب درباره حزب توده تحقیق کرده بودم و جالب آنجا که برخلاف اهداف این دروس از این حزب خوشم آمد. نه از شعارها و اهداف و نظراتشان. که از مرام و مشی سیاسی شان. کتاب های احمد محمود هم در این راه بی تاثیر نبود. آنقدر محو این مستند خوش ساخت بودم که یادم رفت برای دیدن فینال جام حذفی پای تلویزیون نشسته بودم. سکانس های زیبای فیلم از صحبت های تاریخی مریم فیروز آنقدر جالب بود که ذهنم را کامل از آن خود کرد. در یکی از سکانس ها مریم فیروز از کنار در دانشگاه تهران آرام و با کمری خمیده رد می شد و من فکر می کردم آیا اینجا کسی او را می شناسد؟ آیا در این خیابانی که مرکز فرهنگ و کتاب است و مبارزه، کسی یادش هست که این چهره فرتوت کیست؟ ای وای که گنجینه یک انقلاب از میدانی به همین نام رد می شود و کسی نمی شناسدش...

چهره مهربان و خسته اش از ذهنم نمی رود. هیچ جا اشک نریخت. می گفت نمی خواهم اشک دردم را کم کند. درد با من بماند بهتر است. فقط چند بار آه کشید...
مریم فیروز را که دیدم انگار از خودم خجالت کشیدم. از اینکه کسی مثل او سالها مبارزه می کند تا هدفش قربانی نشود و من... از اینکه با نهایت احترام حتی از مخالفانش مثل خمینی حرف می زند و من... از اینکه او نود ساله است و امیدوار و من... از اینکه چقدر محکم است و آرام و من...
من حتی نوشتن دردهای خودم را تاب نمی آورم. پس دوباره می نویسم... برای مریم فیروز و به احترامش...

سلام خداحافظ...

محمد — Wed, 28 Dec 2011 21:12:27 GMT

سال 82 بود که با وبلاگ آشنا شدم. دنبال جایی بودم که بنویسم. می خواستم بگویم بزرگ شده ام. وبلاگی ساختم و نوشتم. از این در و هر دری که دلم می خواست. دو سال نوشتم و ارشد قبول شدم. سرم گرم درس ها شد و همه چیز یادم رفت. یادم رفت خانه ای را که کاغذ درد دل هایم بود. گاهی سری می زدم و دیگر هیچ. چند سال بدون وبلاگ گذشت. یاد گرفتم گاهی حرفها را نباید نوشت. حتی اگر کسی نداند چه کسی می نویسد. شاید تلمبار بشود غصه ها. اما چه فرقی می کند. غصه که زیاد می شود می نشیند. چه بر دل چه بر کاغذ. مگر فرقی هم می کند؟...
سال 87 دوباره شروع کردم. این بار با وبلاگی دیگر. قرار بود بشود دفتر خاطرات سربازیم. اما همه چیز شد غیر از این. باز هم نوشتم. باز هم از این در و از هر دری که دلم می خواست. پخته تر بودم و دنیا دیده تر. اما باز هم چه فرقی می کرد. درد را که می نویسی پخته و خام نمی شناسد. درد ویران می کند لاکردار. چه فریاد بزنی اش چه شعرش کنی چه آواز بخوانی اش و چه گریه اش کنی. اما همه اش درد نبود. شادی هایش شاید مهم نبود. بدی اش همین است دیگر. فقط درد را فریاد می زنیم. شاد که هستیم دلمان قنج می رود. درد که آمد بی وقفه فریادش می زنیم. نکند بماند در دلمان. اینگونه بود که سه سال نوشتم تا فراموش کنم.
و حالا فکر می کنم حرفی ندارم برای گفتن. انگار دردهایم تکراری است. انگار خودم هم عادت کرده ام به همه چیز. به دردها. به شادی ها. انگار اتفاقی مرا به نوشتن بر نمی انگیزد. شاید چیزی برای فراموش کردن وجود ندارد. یا درد دیگر برایم درد نیست. خو گرفته ام به بودنش.
آنقدر صبر می کنم تا حرف هایم ارزش ثبت شدن را پیدا کنند...

********************************

پ.ن : دلم برای قلاچ و زنجبیل تنگ شده...
پ.ن : وبلاگ های دوستان را همچنان خواهم خواند...

دو نگاه در یک نگاه...

محمد — Wed, 30 Nov 2011 15:05:03 GMT

لطفا تا پایان بخوانید:

یک عده جوان متعصب دیروز جلوی سفارت انگلستان بودند و امروز در قاب تصویر بزرگترین شبکه های خبری دنیا. خبر این بود که عده ای جوان دانشجو به سفارت انگلیس در ایران هجوم برده و شعارها و خرابکاری هایی کرده اند. موضوع به همینجا ختم نمی شود. جامعه جهانی سریعا در مقابل این عمل تجاوزگرانه موضع گرفت و شدیدا آنرا محکوم کرد. چرا که تجاوز به سفارت یک کشور در کشور دیگر دقیقا مانند تجاوز به خاک آن کشور است. و در قواعد بین المللی بدیهی ست که هر نوع تجاوز به خاک یک کشور تخطی از قوانین حقوق بشر به حساب می آید. حتی اگر جنایتی در آن خاک صورت نپذیرد. انگلستات سریعا دستور تعطیلی سفارت ایران در این کشور را صادر کرد و به دیپلمات های ایرانی و خانواده شان 48 ساعت فرصت داد تا خاک این کشور را ترک کنند. ایران هم ساکت نماند. بجز وزارت امور خارجه که در مقابل این حرکت دانشجویان موضع گرفت بقیه مثل رئیس مجلس بیانیه های ضد انگلیسی خود را مجددا صادر کردند. و این ماجرا همچنان ادامه دارد...

1- من نمی دانم یا بهتر بگویم نمی فهمم اگر پریدن از میله های سفارت انگلستان در ایران تجاوز به خاک این کشور است پس حمله نظامی به کشوری دیگر چیست؟ اگر به بهانه حمله صد جوان شاید بیش از حد متعصب به سفارت یک کشور می توان یک کشور را تنبیه کرد پس با کشوری که تعدادی از سربازانش بسیاری از اصول اخلاقی را در جنگ ها زیرپا گذاشتند چه باید کرد؟ اگر سفارت انگلستان در خاک کشوری دیگر اینقدر برای انگلیس ها مهم است پس خاک مستعمرات قدیم و حال حاضر بریتانیای کبیر برای مردم آن کشورها چقدر اهمیت دارد؟ و این سوالات همچنان ادامه دارد...

2- من نمی دانم یا بهتر بگویم نمی فهمم اگر پلیس اینقدر با مماشات می تواند با عده ای جوان دانشجو که قصد ورود به سفارت انگلیس را دارند برخورد کند چرا با دیگر جوانان دانشجو نمی تواند؟ اگر آقای لاریجانی اینقدر سریع می تواند نطق های ضد امپریالیستی را در هر موقعیتی سر دهد چرا در مقابل زورگویی های یک رئیس جمهور جوان و شاید بدون قدرت نمی تواند؟ و این سوالات هم همچنان ادامه دارد...

-----------------------------------------------------------

توجه: من نه از شورش خوشم می آید. نه از جوانان دانشجوی بسیجی. نه از انگلیس و جنایتهای بزرگ بشری اش در صد سال اخیر. من اخلاق را دوست دارم. و شعارم این است ... هر آنچه برای دیگری جرم است برای من جنایت است و هر آنچه برای من خوب است برای دیگری هم...

از چی بگم...*

محمد — Mon, 07 Nov 2011 13:19:00 GMT

از چی بگم؟... از اینکه یک ماه است که هر روز می خواهم بنویسم و نمی توانم؟ از اینکه روزها از پی هم می گذرند و هر روز بیشتر گم می شوم در جبری که تحمیلم می شود؟ یادم می رود چه می خواستم. همیشه باید ادا در بیاورم و شبیه آن چیزی باشم که از من می خواهند. همه را باید راضی نگه دارم اما کسی نیست که در فکر رضایت من باشد. گم شده ام در دیکته های اجتماع. اصلا گاهی فراموشم می شود کدام هدفم است و کدام اجبار جامعه. از اینکه شبیه دیگران باشم بیزارم. از اینکه عروسک خواسته های اجتماع باشم بیزارم. اما چه کسی به بیزاری ما توجه می کند. اصلا مهم نیست که ما چه می خواهیم؟ مهم است؟...

*پراکنده های زیر شاید بهتر از هر چیز حالم را نشان دهد. روزگارم بد نیست اما حالمان خوش نیست...

پ 1 : دوست داشتم فقط دانشجوی دکتری بودم و دلمشغولی دیگری نداشتم.
پ 2 : حالم از کسانی که فکر می کنند فقط خودشان درست می گویند بهم می خورد.
پ 3 : احترام مهمترین واژه ای ست که این روزها کسی معنی اش را نمی داند.
پ 4 : نمی دانم اینترنت پا روی کدام قسمت مسوولین می گذارد که همیشه قطع است یا اگر وصل باشد قطع و وصل است.
پ 4 : کلی حرف دارم اما بی خیال... مثل همیشه
پ 5 : از چی بگم؟*

*: عنوان پست اقتباس از آهنگ و کلیپ بسیار زیبای یاس با همین عنوان است. ( من از موسیقی رپ خوشم نمی آید اما عاشق یاس هستم. یاس یک پدیده است)

مشت و لگد در مقابل گفتمان...

محمد — Sun, 09 Oct 2011 20:48:03 GMT

سالهاست یادم نمی آید با کسی درگیری فیزیکی پیدا کرده باشم. نه اینکه موقعیتش پیش نیاید. خوشم نمی آید. فکر اینکه دو آدمی که زبان دارند با مشت و لگد به جان هم بیفتند حالم را بد می کند. اما امشب اتفاق دیگری افتاد...
ماشینی به سرعت در یک خیابان فرعی از ما سبقت گرفت و جلوی ما کنار ماشین دوستانش ناگهان ترمز زد. فکر کنید وسط خیابان در حال حرکت هستید و یک ماشین ناگهان جلوی شما ترمز بگیرد و شروع کند با دوستانش خوش و بش کردن. دستم را به نشان اعتراض از ماشین بیرون کشیدم شاید راننده احمق آن ماشین اگر به مجازات عمل خطرناکش نرسید اعتراض مرا دیده باشد. جالب اینجا بود که او هم به عمل من اعتراض داشت. نمی دانم دقیقا به چه چیزی. اما انگار خوشش نیامد از اینکه من از ترمز ناگهانی اش جلوی ماشینم خوشم نیامد. به گمانم دوست داشت برایش بوق سلام بزنم و نزدم. اعتراض و حرکتش در پشت سر من همچنان ادامه داشت. تا اینکه مرا به گوشه ای فرا خواند تا ادامه صحبت را کنار خیابان انجام دهیم. با دوستانم چهار نفر بودیم و آنها گویا دو ماشین پر از جوانان پرشور. نمی دانم چرا نگه داشتم. شاید احساس کردم در یک انجمن فرهنگی هستم و نیاز به گفتمان مرا واداشت تا پا روی ترمز بگذارم. غافل از اینکه اولین حرکت طرف مقابلم پرتاب مشتی به سمت من است. یک آن خودم را روی زمین دیدم. و بعد از آن ماشینی جادویی یا چیزی شبیه آن ناگهان مرا تغییر داد. فقط یادم است که یکی از مشت هایم به کسی خورد. بعد از چند لحظه یادم آمد که زبان هم هست. باب گفتمان را گشودم که تاثیری نداشت و انگار جوانان پرشور قصد شکستن دیوار صوتی را داشتند. خلاصه لحظاتی گذشت و حسابی ورزش کردیم. تیم ما کاملا تدافعی بازی میکرد و حریف اصلا اجازه صحبت نمی داد. تا اینکه به هر حال همه چیز تمام شد... یکی زدیم و ده تا خوردیم...

حالا بعد از گذشت کمتر از یک ساعت از آن ماجرا من اینجا در حال نوشتن هستم در حالیکه فکر می کنم مرا چه به درگیری با این جماعت. اصلا زبان من با آنها فرق دارد. چه کاری بود نگه داشتن کنار خیابان. گاهی باید نادیده گرفت حقی را که از تو ضایع شده. چرا که اولین شرط احقاق حق داشتن زبان مشترک است که در اینجا نبود. زبان آنها مشت و لگد است و زبان من کلامم. این کجا و آن کجا؟... دلم برای آن جوان ها می سوزد. خدا نعمت بزرگی را از آنها دریغ کرده...

مربای شیرین...

محمد — Wed, 14 Sep 2011 07:51:22 GMT

همه چیز تمام شد. آنقدر سخت گذشت که فکرش را هم نمی توانم بکنم. این یک سال اخیر را که مرور می کنم تمامش یک چیز بود. تمام فکرها، تمام خوابها، تمام صحبت ها و تمام شنیده ها... همه یک چیز بود. می خواستم که باشد. می خواستم اشتباه جوانیم را جبران کنم. می خواستم آنچه باشم که از ابتدا قرار بود. وقتی مسیری را انتخاب می کنی با دیدن یک بیراهه به جنگل، نباید عوضش کرد. این را چندین بار تجربه کرده بودم و اینبار می خواستم مسیر خودم را بروم. باید برمی گشتم و دوباره پیدایش می کردم...
فکر می کنم با توجه به چند پست اخیر مشخص باشد که در مورد چه حرف می زنم. همه چیز تمام شد و من دکتری قبول شدم...

************************************************

*: عنوان مطلب برگرفته از کتابی از هوشنگ مرادی کرمانی ست.

پ.ن: ممنون از مشاوره های دوستانه هدی عزیز ...

پ.ن: این روزها که می آید همه چیز خوب است. نگاهها، صحبت ها و حتی سلام ها... نمی دانم همیشه خوب است و ما نمی بینیم یا این روزها روزهای دیگری ست؟...

یک بوسه رویایی...

محمد — Sun, 14 Aug 2011 14:58:15 GMT

این روزها نزدیک غروب که می شود از جعبه جادویی تصاویر زیبایی می شود دید. از ماه عسل شبکه سه تا برنامه شبکه یک که نمی دانم اسمش چیست. دیدن کسانی را هدیه می گیریم که شاید کم دیده ایم و یا اصلا ندیده ایم. دیدنشان غنیمت است برای من. این روزها حال خوبی ندارم. دیدنشان مرا می شکند. و این شکستن چیزی ست که شدیدن به آن نیاز دارم. الآن که این سطور را می نویسم تازه از نم اشکی خلاص شده ام که یادگار برنامه لحظه ای پیش از شبکه یک است. دیدن مردی که به یاد یک بوسه همسرش در شرایط بیماری اشک می ریزد دلیل خوبی برای نم دار کردن چشمهایی است که سالهاست خیسش نکرده ام. مرد میهمان برنامه همسر زنی بود که سالها بیماری ام اس خانه نشین و ساکتش کرده بود. و مرد مانده بود. تر و خشکش کرده بود. مثل کودکی نگهش داشته بود. حلقه ازدواجش را فروخته بود. نه برای خرید حلقه ای دیگر برای زنی دیگر. برای خرید دارو برای همان که گوشه خانه اش مثل گوشتی مرده نشسته بود. و اینجا در جعبه جادویی به میلیونها آدم؛ به آدم هایی که گوشت زنده هم را می میرانند؛ به آدم هایی که هر لحظه کینه دلشان را سیاه تر می کند؛ به آدم هایی که غمی ندارند اما دلخوشی هم ندارند فهماند که می شود معشوقه ات؛ همسرت؛ تمام زندگی ات گوشه خانه ات مثل گوشت مرده افتاده باشد اما تو اینقدر مرد باشی که تنهایی اش را خودت پر کنی و جوابت فقط بوسه ای باشد که هنگام پوشاندن لباسش می گیری. این را خودش گفت. در جعبه جادویی که سالها اسم بوسه را در آن نشنیده بودیم مردی آمد و گفت: "وقتی لباسش را عوض می کنم مرا می بوسد"... و گریه کرد...
گاهی آدم ها خیلی بزرگ می شوند.... دست مریزاد

تصویر یک نگاه...

محمد — Thu, 21 Jul 2011 16:17:14 GMT

بعد از یک ماه، سفر و شرکت در آزمون های مصاحبه تمام شد. اما هنوز نمی دانم مهرماه که بیاید من کجا هستم و چه می کنم. روزها می آیند و می روند، زندگی مان تغییر می کند، روزهایی هست که نمی فهمیم چطور می گذرند و روزهایی هم هست که کاش نبودند. هر چه باشد مهم این است که زندگی کنم. نه برای خودم. برای کسانی که دوستشان دارم... (شاید شعار باشد اما همینم که هستم)...
اصلا بی خیال... خیلی دلم درد می کند. و لامصب این دل تنها چیزی ست که دردش را می توان بیرون ریخت. پا درد نمی شود کرد با کسی. سر درد نمی شود کرد. اما دل درد که می شود. همان درد دل خودمان می شود دیگر... اما من اهل همین هم نیستم. اصلا پای در دل که می شود زبانم بند می آید بی مروت. اصلا فکر می کنم به کسی چه ربطی دارد که من دلم درد می کند. به آن بنده خدایی که حرفهای مرا می شنود و می خواند چه که غصه مرا بخورد. خودش مگر کم دل درد دارد طفلک بی گناه. اینطور می شود که تا نیمه راه می روم و ختم می کنم به این کلام گهر بار که اصلا بی خیال... پس بی خیال...

1- جناب رئیس جمهور مرحمت فرمودند و کلا این آزمون دکتری را زیر سوال بردند. و گویا دستور فرمودند فعلا دست نگه دارید. مثل اینکه سرنوشت هزاران جوان افسار اسب است که هرجا خواستند نگهش دارند. انگار آن موقعی که این آزمون نیمه متمرکز تصویب می شد و همه صدایشان درآمده بود ایشان داشتند با امام زمان مشورت می کردند.

2- چقدر تنهایی سخت است. این را روزهایی که تنها در سفر بودم فهمیدم.

3- تصویر چشمان پسرکی که در ترمینال بسته آدامسش را پیش کشید و خواهش می کرد که بخرم از ذهنم پاک نمی شود. نخریدم و رفت. اما یادم نبود گاهی چشمهایی هستند که برای این نگاهت می کنند که به تو بفهمانند چقدر پستی... شاید این نگاه هیچوقت از ذهنم پاک نشود...